Het begon allemaal zo een 17 jaar geleden.
Mijn meme was al jaren ziek en na 8 maanden van ziekenhuis naar ziekenhuis kwam ze nooit meer naar huis.
Ik was toen 12 jaar en sindsdien is mijn vader zijn alcoholgebruik alleen maar meer uit de hand gelopen.
Op mijn 19jaar kon ik de vele ruzies thuis niet meer aan. Dat in combinatie met nog wat moeilijkheden waar ik door ging maakte dat ik het leven moe was, ik wou dit niet meer. Na een zelfmoordpoging kwam ik in de hulpverlening terecht. Na 3 jaar van opnames, dagbehandeling en zeer veel gesprekken later stond ik terug stevig in mijn schoenen.
Ik herinner mij 1 gesprek nog zeer goed, de psychiater, mijn ouders en ik, samen in 1 lokaal, het alcoholgebruik van mijn vader aan het bespreken. Hij wist niet dat we er zoveel last van had en beloofde om nooit nog porto (dat was toen zijn favoriete drankje die hem ook altijd kwaad maakte) te drinken. Het ging even beter, de sterke dranken bleven weg maar dat was het ook.

Nu, eind 2020 weet ik niet of ik nog sterk in mijn schoenen sta. Ik ben 29 en ik werk zelf in de drughulpverlening maar ik slaag er niet in om mijn eigen vader te laten inzien dat hij een probleem heeft.
Hij drinkt elke dag een fles aperitief (martini, ravini,..) van een liter, nog wat sterke bieren er bij, wat wijn bij het eten.
Een tijdje geleden betrapte ik hem op het stiekem drinken in de garage, als ik ging kijken kwam ik uit op een weg gestoken portofles.

Deze avond was het voor de zoveelste keer weer hetzelfde tafereel. Hij komt om 17u thuis van zijn werk. De fles komt boven, de ene fles is uit, nog wat omer er tussen, op naar de volgende fles, ook deze is snel leeg. Intussen is het 20u. Tijd om te eten met natuurlijk nog een wijntje er bij.
De kindjes van mijn broer zijn bij ons, 9 en 6 jaar, natuurlijk hebben zij veel te vertellen van wat ze allemaal mee maakte in school. Mijn vader kan niet tegen de 'drukte', alleen hij lijkt het recht op spreken te hebben aan tafel. Ik tracht de kindjes te beschermen voor zijn kwaadheid en laat hen snel van tafel gaan en duw hen maar een tablet in hun handen (hoewel ik hier zelf geen voorstander van ben maar dit zorg dat ze stil zijn en alles niet verder escaleert). De 'rust' keert even terug maar de spanning is te snijden. We gaan in de zetel zitten, mijn vader blijft aan tafel zitten waar hij wat later ook in slaap valt.
De jongste zou graag nog een dessertje willen. Hij gaat aan zijn pepe vragen of hij nog iets mag.
Mijn vader vraagt of er nog iemand iets wilt, enkel de kindjes willen iets. Dit staat mijn vader niet aan, hij wordt opnieuw kwaad omdat wij niets willen.
Mijn moeder heeft het gehad, zegt dat hij moet stoppen met zoveel te drinken. Mijn vader wordt nog kwader en gaat met slaande deuren naar boven.
De rust keert terug in huis.
En zo gaat het elke dag opnieuw...

Jaren durfde ik niet om alleen te gaan wonen, uit schrik dat mijn moeder deze hel niet alleen zou aankunnen. Uit schrik dat er iets zou gebeuren en hij niet in staat zou zijn om nog met de auto te rijden.
In september kocht ik dan toch mijn eigen woning maar er is nog een paar maanden werk aan.
Ik heb het gehad met thuis te wonen, ik kan deze situatie niet lang meer volhouden maar wat als ik verhuis? Op wie kan mijn moeder dan nog steunen?
Ik maak mij zorgen voor mijn moeder maar ook over mijn vader. Aan dit tempo gaat zijn lichaam het toch eens begeven.
Het zou mijn zorg niet moeten zijn maar het blijven wel mijn ouders.